Ik moet hemel & aarde bewegen  is een kinetische tekstinstallatie op de historische Gansakkermolen van Sint-Amands. Maarten Inghels: "Zowel als mens, maar ook als kunstenaar en schrijver, worstel ik met de rol die we als individu moeten opnemen tegenover de grote problemen van deze tijd. Ik ben een kleine radar in de acceleratie van oorlog en klimaatopwarming. Wat kunnen we zelf veranderen? Helpt kunst daarbij wel of niet? Of is het aan de politici en de grote bedrijven?"

Hemel en aarde bewegen wil zeggen: al het mogelijke in het werk stellen om een bepaald doel te bereiken. De versregel kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Wij moeten, ik moet, hemel en aarde bewegen om te veranderen, om iets in gang te zetten, om klimaatveranderingen tegen te gaan, om een kleine revolutie af te draaien, om de motor niet stil te laten vallen.

De molen, als symbool van historische industriële bedrijvigheid en verbondenheid met de natuur, wordt door deze ingreep een levend kunstwerk dat de kijker dwingt na te denken over zijn of haar eigen rol in de wereldwijde ecologische crisis. De installatie is enkel te zien wanneer de molen in actie is.

Opgelet! De doeken op de molen worden enkel bij ideale weersomstandigheden uitgerold.

Beeld  © Moose-Stache

STROOM vroeg Maarten Inghels, dichter, beeldend kunstenaar en schrijver, als festivaldenker. Aan de hand van zijn festivalgedicht Ik moet hemel & aarde bewegen nodigt hij je uit om stil te staan bij de vragen die zijn gedicht oproept: "Wat betekent verantwoordelijkheid in een landschap dat verandert? En hoe kan kunst bijdragen aan bewustwording en verbinding?" Het festivalgedicht is zo een poëtisch kompas dat bezoekers begeleidt tijdens hun reis door Nationaal Park Scheldevallei.

IK MOET HEMEL EN AARDE BEWEGEN

Er zijn meer dichters dan bomen

in een tijd dat we meer bomen dan dichters nodig hebben.

Dit wordt dus mijn laatste gedicht                   Beloofd

Ik ga buiten struikelend in de regen lopen.

Mijn opgestoken vuist is een antenne en ik zal zingen 

over de zorgen van mijn buurvrouw, zingen over zwarte melk, 

over geldtekort en zingen over pijnlijke en ijle dingen.

In het bos ga ik aan alle struiken schudden tot ze herfst maken.

Mijn lied wordt de lont van een nieuwe morgen.

Ik moet hemel en aarde bewegen.

                                                                                                         Ik moet de zon 

en de maan overtuigen van plaats te wisselen.

Tot ik inderhaast op mijn stappen terugkeer van de revolutie 

om te controleren of ik thuis wel het vuur heb uitgedraaid.

Aan de keukentafel een kort gedicht over gisteren schrijf.